Bir gün peyganber efendimiz Cebrail aleyhisselama Cehennemi sordu.Cebrail aleyhisselam da uzun uzun Cehennemi anlattı.P eyganber efendimiz anlatılanlara dayanamayıp bayıldı. Ayıldığında buyurduki:Ey cebrail,böyle şiddetli ,felaket yere benim ümmetim girecekmi? -evet ümmetinin büyük günah işleyenleri cehenneme girecektir. bunun üzerine peygamber efendimiz çok ağladı cebrail aleyhisselam da ağladı. Sonra odasına çekildi. Sadece namaz için dışarı çıkıyor bunun dışında kimseyle görüşmüyordu. Peygamber efendimizin dışarı çıkmayışının üçüncü günü hazret-i Ebubekir kapısının önüne gelerek ” Resûlullahı görmek mümkün mü? diye seslendi. Fakat içerden bir cevap gelmeyince ağlayarak oradan ayrıldı. Sonra hazret-i Ömer gelip, aynı şekilde söyledi. Ona da cevap gelmeyince ağlayarak oradan ayrıldı.
Sonra Selman-ı Farisî hazretleri geldi. Ona da cevap verilmeyince, ağlayarak Hazret-i Ali’nin evine gidip durumu anlattı. Hazret-i Fâtıma hemen hane-i saadete koştu. ” Ey Allah’ın Resulü ben kızınız Fâtıma ” dedi.
Peygamber efendimiz o anda secdeye kapanmış ümmeti için ağlıyordu.
Hazret-i Fâtıma, kapı açılıp içeri girince babasının ağlamaktan yüzünün sarardığını.
Avuçlarıın çökmüş olduğunu gördü. ” Babacığım size böyle ne oldu? ” diye sordu.
Peygamber efendimiz buyurdu ki :
” Ey Fâtıma, bana Cebrail gelip cehennemi, tabakalarını anlattı. Ümmetimden büyük günay işleyenlerin cehenneme atılacağını bildirdi, işte beni ağlatan kederlendiren budur.
Sonra Hazret-i Fâtıma , ümmetinden günay işleyenlerin cehenneme nasıl gireceklerini sordu. Peygamber efendimiz şöyle anlattı :
”Günahkârlar tutulup cehenneme götürülürken, ” Yâ Muhammed, Yâ Muhammed ” diye bağırarak giderler. Fakat cehenneme yaklaşıp cehennem meleklerini görünce, bunu unuturlar.
Melekler, sizler kimlersiniz diye sorduklarında biz kendilerine Kur’an inmiş olanlardan ve Ramazan’da oruç tutanlardanız, derler. Melekler de Kur’ân-ı Kerim Muhammed Aleyhisselamın ümmetine inmiştir, derler. Bunun üzerine Peygamber efendimizin ismini hatırlayıp Bizler Muhammed Aleyhisselam ümmetindeniz, derler. Meleklerde Kur’ân-ı Kerim deki Allahu Teâlâya asi olan kimselerin hâllerini bildiren ayetlerden haberiniz yokmuydu ? diye sorar.
Onlar da vardı fakat gaflete geldik şeytana uyduk derler. Hâllerine çok üzülürler. Meleklerden izin isteyip hâllerine uzun zaman ağlarlar. Gözyaşları kalmaz, gözlerinden kan akmaya başlar. Sonra melekler onlara derler ki Bu ağlamanız boşunadır. Eğer dünyada böyle ağlasaydınız faydası olurdu. Dünyada iken Allah korkusu ile ağlasaydınız şimdi burda ağlamazdınız. Sonra meleklere emir gelir : ” Atın onları Cehenneme ! ”
